Bystrzyk nadobny - Hemigrammus pulcher Ladiges

   RODZINA: Kąsaczowate - characidae.
   OJCZYZNA: Południowa Ameryka (peruwiańska część górnej Amazonki).
   MORFOLOGIA: Ciało długości do 4 cm, stosunkowo wysokie, silnie bocznie spłaszczone, zielonawe. Grzbiet ciemniejszy, brzuch żółto biały, głowa ciemnozielona, koło pyska czarna. Pysk czarny. Oczy wyraziste, w górnej części czerwonawe. Na gardle kilka błyszczących kropek. Za pokrywami skrzelowymi jasna czerwona plama. Płetwy: grzbietowa, odbytowa i ogonowa są czerwone. Pierwsze cztery promienie płetwy odbytowej zakończone są małymi haczykami.
   DYMORFIZM PŁCIOWY: Samica jest trochę większa i silniej zbudowana od wyraźnie smukłego samca. Obserwując ryby pod światło stwierdzamy, że pęcherz pławny u samicy jest tylko częściowo widoczny, natomiast całkowicie u samca.
   HODOWLA: Temperatura wody około 22°C, odczyn obojętny lub lekko kwaśny, twardość średnia (10-15°n). Zbiornik średni lub duży. Pokarm urozmaicony, żywy. Gatunek ten nadaje się do zbiorników ogólnych, dobrze współżyje z innymi gatunkami ryb.
   ROZRÓD: Woda miękka, słabo kwaśna (pH-6.5), temp. 25-28°C. Zbiorniki mniejsze. Tarło odbywa się na drobnolistnych roślinach. Po jego zakończeniu dorosłe okazy odławiamy, a zbiornik, należy zaciemnić. Narybek rośnie powoli i wymaga podawania przez dłuższy czas miękkiego i drobnego pokarmu. W pierwszych dniach życia narybek jest bardzo płochliwy, przebywa w miejscach zaciemnionych - tam też się odżywia. Dlatego powinno się w akwarium stworzyć narybkowi kryjówki (np. doniczki z wybitym dnem).

Fot. H. Kilka                                        Tekst H. Skrzyński






Bakopa bezogonkowa - Bacopa amplexicaulis (Pursh) Wettst.

   RODZINA: Trędownikowate - scrophulariacea.
   OJCZYZNA: Południowe i środkowe stany USA (od strony wyb. atlantyckich)

   MORFOLOGIA: Liście ułożone są na łodydze naprzeciwlegle, po dwa w okółkaeh. Nasady liści lekko obejmują łodygę. Liście są eliptyczne lub jajowatę, o wymiarach: dł. 2-3 cm, szer. 1-1,5 cm. Mają wyraźne użyłkowanie, są jasnozielone z delikatnym tłustym połyskiem. Łodyga długa (do 100 cm), słabo rozgałęziona, płożąca się, w węzłach wytwarza korzenie. Ciemnoniebieskie lub fioletowe kwiaty wyrastają na krótkich szypułkach ponad powierzchnię wody. Korona ich ma długość 1-2 cm. Prawie zawsze wytwarzają nasiona.
   EKOLOGIA: Roślina bagienna, wieloletnia, część nadwodna łodygi słabiej ulistniona niż podwodna. Ta ostatnia raczej cieniolubna, szczególnie nie znosi bezpośredniego oświetlenia słonecznego. Rośnie dobrze w obecności strzałek, ludwigii, wywłóczników, moczarek i kryptokoryn.
   HODOWLA: Temp. wody 18-20°C, odczyn lekko kwaśny, twardość nigdy nie powinna przekroczyć 10°n.
   ROZMNAŻANIE: Ze względu na łatwość uzyskania nasion można poprzez ich wysiewanie otrzymać potomstwo, ale łatwiej jest rozmnażać ją wegetatywnie, poprzez sadzonkowanie ukorzenionych fragmentów łodygi. Większy i szybszy efekt daje rozmnażanie jej w paludariach, skąd dopiero po rozwinięciu się rośliny jest przenoszona do akwarium.
   POKREWNĄ rośliną, często hodowaną w akwariach, jest Bacopa monnieri różniąca się od poprzedniej mniejszymi liśćmi (10-20 mm x 5-8 mm), z wyraźnie widocznym jedynie nerwem głównym (środkowym). Łodyga jej jest bardziej rozgałęziona, a liście nie obejmują nasadą łodygi. Liście są także grubsze, ciemnozielone, z wyraźnie tłustym połyskiem. W odróżnieniu od B. amplexicaulis jest światłolubna.

Fot H. Kilka                                      Tekst H. Skrzyński






Labidochromis vellicans Trewavasae

   RODZINA: Pielęgnicowate - cichlidae.
   OJCZYZNA: Jezioro Malawi (d.Niasa) w Afryce.
   MARFOLOGIA: Ze względu na dużą zmienność ubarwienia ciała (która zależy od stanu emocjonalnego ryby, oświetlenia, odżywienia itp.) nie może być ono podstawą określenia przynależności gatunkowej. Dlatego gatunek ten definiuje się następująco: długość ciała jest 2,6-3,5 raza większa od wysokości, a średnica oka mieści się 3-4 razy w długości głowy. W poprzek ciała przebiega 8-10 ciemnych pasów, zaś w górnej połowie ciała widoczne są poziome pasy. Jedne i drugie widoczne są raz lepiej raz gorzej najwyraźniej jednak w momencie przestraszenia ryby; tworzą wtedy szachownicę częściej i lepiej widoczną u samicy.
   DYMORFIZM PŁCIOWY: Cechą odróżniającą samca jest obecność stalowoniebieskiego ubarwienia okolicy gardłowej. Na płetwie odbytowej widoczne są (typowe dla całej grupy Mbuna) żółte plamy imitujące ikrę. Samica nie jest tak intensywnie ubarwiona.
   HODOWLA: Zbiornik duży, dobrze oświetlony, obficie zarosły roślinami, z kryjówkami dla ryb. Ryby te źle współżyją z sobą, dlatego lepiej jest trzymać je w dużych różnogatunkowych grupach. Są wszystkożerne (podajemy im między innymi płatki owsiane, gotowany makaron, liście sałaty, szpinak, glony nitkowate jak i plankton zwierzęcy, tubifex itp.). Utrzymanie ich w dobrej kondycji zależy od urozmaiconego, niemal bez przerwy podawanego pokarmu.. Woda twarda, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym i temperaturze powyżej 22°C.
   ROZRÓD: Woda twarda o odczynie lekko zasadowym lub obojętnym i temp. 26°C. Ryby należą do pyszczaków, ich rozmnażanie nie sprawia więc większego kłopotu. Tarło odbywa się na kamieniu (nawet w akwarium ogólnym). Samica przechowuje młode w pysku; poznajemy to po wyraźnie rozszerzonej dolnej jego części. Odławiamy ją wówczas ze zbiornika ogólnego w nocy (możliwie szybko po nagłym oświetleniu) i przekładamy do osobnego zbiornika. Samica wypuszcza młode po 22-26 dniach, a ich wielkość dochodzi wtedy do jednego centymetra. W jednym rzucie otrzymuje się od 6 do 40 sztuk młodych.

Fot. H. Kilka                                    Tekst. H. Skrzyński