Microsorium pteropus (Blume) Ching
- Mikrozorium skrzydlate

   Jest przedstawicielem paproci wodnych, Polypodiaceae - paprotkowate. Pochodzi z Indii, południowych Chin, występuje także w Indochinach, na Malajach i Filipinach. Rośnie tam jako pospolita roślina przyczepiona luźno do kamieni lub dna. Nigdy jej korzenie nie wrastają całe w podłoże, jedynie ich końce przyczepiają się dna. Posiada kłącze, z którego wyrastają ciemno-zielone, stojące, całobrzegie liście o długości 10-25 cm, Szerokoścl 3-7 cm, które posiadają wyraźne siatkowane unerwienie. Brzegi liści są lekko zawinięte. Wyrastają one z kłącza na dwie strony i tworzą jakby skrzydła ptasie.
   Roślina ta jest bardzo dekoracyjna, przy tym odporna na zmiany warunków, rośnie dobrze w pełnym świetle, jak i w półcieniu. Rozmnażamy ją przez pocięcie kłącza z liśćmi, oddzielenie wytworzonych rozmnóżek. Często wytwarzają się także korzenie na liściach lub ich fragmentach. Mikrozorium wytwarza także zarodnie z zarodnikami, niemniej ich wysiewanie nie zawsze daje pozytywne rezultaty.
   Hodujemy ją przyczepioną do podłoża /kamienie, dno, drewno/, po posadzeniu przyciskamy koniuszki korzeni małymi kamykami do czasu ich przyczepienia się. Nigdy nie wolno jej sadzić do piasku. Wymaga temperatury około 20-25°C.
   Ze względu na to, ze jest rośliną bagienną świetnie rozwija się mając tylko korzenie w wodzie, liście natomiast nad jej powierzchnią, ale w powietrzu nasyconym wilgocią. Nadaje się dlatego do paludariów /akwariów błotnych/, w których o wiele szybciej i częściej się rozmnaża.

/Fot. H.Kilka/

/Skh/






Synodontis nigriventris David, 1936


   Gatunek ten występuje w rzekach centralnego basenu Kongo. Długość ciała dochodzi do 6 cm. Cechami charakterystyczaymi tego gatunku są: 1/ spłaszczenie grzbietu przed pierwszym, ostrym i twardym promieniem płetwy grzbietowej, 2/ mały odstęp miedzy oczami, 3/ duże oczy, oraz 4/ co szozególnie istotne, czarny brzuch /stąd łacińskie nigriventris/. Reszta ciała jasnosiwa, miejscami kremowa z wyraźnymi ciemnobrązowymi przechodzącymi w czerń plamami, układającymi się w nieregularne poprzeczne pasy. Płetwy bezbarwne, czarno nakrapiane.
   Określenie płci nie jest trudne, samce bowiem mają wyraźnie uwypukloną partię brzuszną, po czym nieomylnie je odróżniamy. Gatunek ten można hodować nawet w mniejszych zbiornikach, lecz powinny być one bogato obsadzone roślinami i posiadać ciemne dno. Temperatura hodowli od 23 - 27°C. Pokarm urozmaicony, żywy, oraz co wydaje się być bardzo istotne dla kondycji ryb, wzbogacony o glony. Znane są udane próby rozmnażania tego gatunku w akwariach. Ikrę składa on w doniczkach, jednak warunki w jakich się to odbywa nie są zbyt dobrze znane.
   Jest to gatunek o niewielkich wymaganiach, dużej wytrzymałości, a poprzez swój charakterystyczny sposób pływania bardzo interesujący. Normalnie bowiem pływa on do góry brzuchem w pobliżu górnej powierzchni wody. Odżywia się także w tej pozycji, często skubie glony pokrywające spodnią stronę liści różnych roślin.
   Do Europy pierwsze okazy dotarły około 1950 roku, natomiast do Poski w 1970 roku.

/Fot. H.Pinter - Sztokholm/.

/Skh/