Dwa nowe, meksykańskie ślimaki

Andreas Allspach RFN









   Chciałbym opisać bardzo pięknego ślimaka słodkowodnego z Meksyku. Przede wszystkim jednak chciałbym bardzo podziękować panu Wischnathowi za przekazanie mi przywiezionych egzemplarzy do określenia, po trzech latach hodowli w jego akwarium.
    Ślimak należy do rodziny Thiaridae. Określenie rodzaju Pachychilus nie było trudne natomiast określenie gatunku jest jak u wszystkich melano-idalnych ślimaków bardzo, bardzo trudne, a czasami wręcz niemożliwe. Tak też było i z tym ślimakiem. Nawet porównując go z materiałem przedstawionym przez poważną instytucję naukową nie znalazłem żadnego gatunku, który byłby podobny do tych przedstawionych na zdjęciu. Chodzi tu chyba o nową albo do tej pory nieznaną odmianę już dawno poznanego gatunku.
    Ale przejdźmy do hodowli akwariowej.
    Są to bardzo znane ślimaki Melanoides tuberculata (Miiller) i nie sprawiają w hodowli specjalnych trudności. Zwierzęta te są wieloroczne. Mogą one żyć w akwarium nawet 4-5 lat.
    Ślimak ten pochodzi z rzeki Rio Paleuque. Miała ona w oku 1908 następujące cechy: pH - 8,1 twardość węglanowa 12, twardość całkowita 20°n, azotyny 0 mg/l, tlen 19 mg/l, temperatura 27°C.





Melanoides tuberculata





   Pachychilus sp. jest prawdopodobnie odmianą wyżej opisanego gatunku, chociaż trudno to ustalić na 100%. Długo trwające badania rodziny Thiaridae jeszcze nie są pełne i całkowicie zakończone. Stąd moje wątpliwości. Chciałbym więc tego ślimaka przedstawić jako odmianę, która różni się od Pachychilus pachychilus sp. ciemniejszym zabarwieniem i nie posiada jasnych ornamentów na pokrywie. Odmiana ta pochodzi z południowego Meksyku, z rzeki oddalonej o około 650 km od Chiapa.
    W Rio Blanco, małej rzece należącej do systemu Rio Papaloapan - występuje ten ślimak niezmiernie rzadko. Zauważono tam tylko pojedyncze egzemplarze. W przeciwieństwie do ślimaków z Rio Palenque gdzie w wielu miejscach układały się one gęsto obok siebie i wyglądały jak żwir.
    Żyją one przeważnie w podłożu z którego wychodzą tylko rano, lub wtedy gdy zapala się światło w akwarium. We wszystkich innych szczegółach swojego zachowania są one podobne do tej odmiany z Rio Palenque.
    W dalszym ciągu pozostaje zagadką to, czemu obydwie odmiany ślimaków w akwarium nie rozmnażają się. Akwaria przypominały biotop w którym występują a mimo tego młodych ślimaków ani ja, ani Pan Wischnath nie znaleźliśmy.
    Chciałbym jeszcze dodać parę słów na temat sposobu odżywiania się ślimaków. Są one duże, a w związku z tym żarłoczne. Należy zawsze 1 lub 2 liście surowej, ale sparzonej sałaty przeznaczyć na jednego ślimaka i położyć na powierzchni wody. Zapobiegniemy w ten sposób zżeraniu roślin wodnych. Glony nitkowate mogą być także dobrym pokarmem dla ślimaków. Można podawać od czasu do czasu również rureczniki lub larwy ochotkowatych dla urozmaicenia menu.
    Jeśli ślimaki czują się dobrze w naszym akwarium, zawsze przyciągną oko obserwatora poprzez swoje niewątpliwe piękno.

Tłumaczyła: Łucja Pogoda